ZWITSERSE VERPLEEGSTER IN NEDERLAND

"Herinneringen uit onze hollandse tijd, zomer 1955"

zijn reden om aan het werk te gaan. Foto's, die keurig in een klein fotoboekje zijn ingeplakt met een kort commentaar, geven een inkijkje in deze Hollandse tijd van een Zwitserse verpleegster, die in Nederland met open armen werd ontvangen.

Zij was net afgestudeerd en in Nederland werden verpleegsters gezocht. Zij wilde graag haar horizon verbreden en wilde graag de bergen inruilen voor het land aan de zee.

Zij werd aangenomen op de kinderafdeling

van het Diaconessenhuis in Utrecht

en reisde samen met een vriendin naar Nederland. Daar heeft zij de foto's gemaakt, die hier op de pagina te vinden zijn.

Zoals te zien is, werden de wiegjes van de baby's bij zomerweer buiten in de tuin gezet en kregen de baby's daar ook hun voeding.

Ook de meisjes werden met bed en al buiten op de veranda gezet zodat zij van het mooie weer konden genieten en licht tanken voor hun genezing.

Pap werd door de zusters zelf in de Papkeuken voor de kinderen bereid en de dagelijkse weg naar het ziekenhuis ging, zoals te zien is op de foto door tamelijk lege straten.

De bakker bezorgde nog met de bakkersbakfiets het brood aan huis.

De jonge dames waren ondergebracht in een gezellige zolderkamer vanwaar zij uitzicht over de stad hadden.

Zij hebben hun vrije tijd gebruikt om molens te bezoeken en natuurlijk het Wilhelminapark in Utrecht.

Ook de Noordzee werd bezocht en als Nordzee in het fotoboek vereeuwigd.

Het strandleven en de Duinen zijn, evenals het zonnebaden, weinig veranderd

maar de zwemkleding is wel erg veranderd.

Ook werd een bezoek gebracht aan het IJsselmeer,

dat IJzelmeer genoemd wordt in de beschrijving. Zestig jaar na dato heeft de verpleegster nog goede herinneringen aan haar korte Nederlandse tijd. Na een paar maanden werd zij weer terug geroepen naar Zwitserland en is daar gebleven.

De tijd bij de Diaconessen was niet gemakkelijk. De Diaconessen deden goed werk, maar waren streng en werden door de verpleegster menigmaal als ongevoelig ervaren. Een ervaring, die haar zestig jaar later nog duidelijk voor ogen staat, was de opdracht, die zij al snel na haar aankomst in het ziekenhuis kreeg.

Zij moest naar een kamer gaan en daar het kind ophalen, dat zij daar zou aantreffen. Nadat zij de kamer gevonden had, schrok zij zich een hoedje, want het kind bleek niet meer ze leven. Dat had men haar niet verteld.

Het was een hele koude douche, die zij daar kreeg en die haar in shock bracht, een schok, die zij nooit helemaal te boven gekomen is.